Τουλάχιστον στο MWC κάθε χρόνο παίρνουμε θάρρος από το γεγονός ότι υψηλά κυβερνητικά και θεσμικά όργανα σε Ευρωπαϊκό επίπεδο κάνουν τη δική τους επίθεση φιλίας προς τους παρόχους, διεκδικώντας ευρυζωνικότητα για όλους.
Σε αυτό το μήκος κύματος κινήθηκε και η παρουσία της Neelie Kroes, της Σιδηράς Επιτρόπου η οποία εμφανίστηκε σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τους εκπροσώπους των NSN, Ericsson και Alcatel Lucent εκφράζοντας για μία ακόμη φορά το όραμά της για μια κοινή Ευρωπαϊκή τηλεπικοινωνιακή πολική, με άξονα τις υψηλές ταχύτητες δικτύων και την καινοτομία.
Ο «εναγκαλισμός» της επιτρόπου με τους Ευρωπαίους κατασκευαστές τηλεπικοινωνιακού εξοπλισμού στέλνει το μήνυμα ότι η Ευρώπη είναι πρόθυμη να στηρίξει τους εγχώριους κατασκευαστές για να ανοίξουν τον δρόμο προς την 5η γενιά και να πάρουν τη ρεβάνς από τους Αμερικανούς που έχουν κάνει άλματα στον τομέα… πηδώντας μια ολόκληρη γενιά.
Από τη δική τους πλευρά οι κατασκευαστές, θα ήθελαν πολύ μία -έστω και συγκαλυμμένη- προστατευτική πολιτική εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ώστε να μπορέσουν να αναπνεύσουν από τη συνεχή συμπίεση περιθωρίου κέρδους που υφίστανται λόγω του ανταγωνισμού από τους Κινέζους ομότιμούς τους. Και μπορεί να μην ισχύει πια το «από την Κίνα αγοράζουμε τσάι και όχι τον εξοπλισμό μας», αλλά είναι γεγονός ότι α) υπάρχει σαφής διαφορά κουλτούρας και β) σε περιόδους κρίσης δεν μπορεί να αδιαφορήσει κανείς για το γεγονός ότι τα δίκτυα που αγοράζουν Κινέζικο εξοπλισμό απλά δίνουν δύναμη στην Κινεζική και όχι στην Ευρωπαϊκή οικονομία.
Το πρόβλημα της Kroes βέβαια είναι ότι έχει μεγάλη δυσκολία να πείσει τους operators να επιλέξουν ευρωπαίους κατασκευαστές την ώρα που η ίδια έχει ξεκινήσει έναν ανηλεή πόλεμο ενάντια στο ακριβό roaming και κατά συνέπεια στα έσοδα των παρόχων. Πως λέμε και την πίτα των καταναλωτών σωστή και το σκύλο του CAPEX χορτάτο.
Οι ίδιοι οι πάροχοι έλαμψαν δια της απουσίας τους στη συνέντευξη, δίνοντας προς την αγορά το μήνυμα ότι η κοινή τηλεπικοινωνιακή προοπτική είναι καλή σαν όραμα, άλλα κακή για τα ταμεία. Φυσικά όλα αυτά ισχύουν από τη στιγμή που προβάλλονται σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα. Γιατί αν διαβάσουμε πίσω από τις λέξεις και ανοίξουμε λίγο το κάδρο, στη ουσία δεν υπάρχει διαφωνία, αλλά είναι απλά θέμα λίγο πιο… μακρόπνοης πολιτικής.
Η Deutsche Telekom για παράδειγμα, φαίνεται ότι έπιασε το νόημα και όπως μας είπε και η Nemat έχει σχεδιάσει ήδη τα χρονοδιαγράμματά της, ώστε να έχει ενιαίο all-IP δίκτυο στις χώρες που έχει δικά της, ελεγχόμενα, δίκτυα.
Τι θα σημαίνει αυτό; Ότι ουσιαστικά δεν θα υπάρχει κόστος περιαγωγής, αφού το δίκτυο θα είναι ενιαίο. Μήπως λοιπόν αυτό δεν λέει και η Kroes; Ενιαίο δίκτυο με χαμηλότερα λειτουργικά κόστη και άρα απαλλαγμένο από κόστη τερματισμού και περιαγωγής. Το ίδιο άλλωστε δεν συμβαίνει και με τους ΟΟΤ;
Αν λοιπόν η Αμερική έχει 3-4 παρόχους, τότε και η Ευρώπη νομοτελειακά θα πρέπει να οδηγηθεί προς τα εκεί αν θέλει να ανέβει και πάλι στη θέση του οδηγού των εξελίξεων.
Βέβαια καλός ο ευρωπαϊκός πατριωτισμός, αλλά χρειάζεται και καύσιμα.
Έτσι η Kroes δεν παρέλειψε να τονίσει ότι στο συνολικό κόστος των 3 δισ. ευρώ που θα απαιτηθούν για την έρευνα για τα δίκτυα 5G, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα δώσει τα 700 εκ. ευρώ και τα υπόλοιπα 2,3 δισ. ευρώ θα προέλθουν από τις εταιρείες.
Χρήματα που θα ανακυκλωθούν στην αγορά με τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και αύξησης του ΑΕΠ. Φυσικά θα πει κάποιος, ότι ο έλεγχος της αγοράς από 3-4 τηλεπικοινωνιακούς ομίλους, οδηγεί σε μονοπωλιακές πρακτικές, αλλά θα μπορούσαμε να αντιτείνουμε ότι στην αντίθετη περίπτωση, απλά ισχύει ότι «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό». Και κανείς δεν θέλει να είναι το μενού στην εποχή μας…
