«Ground Control to Major Tom». Η εισαγωγή του David Bowie στο «Space Oddity», μας θυμίζει τη στρατηγική αποσύνδεση μεταξύ των ευρωπαϊκών τηλεπικοινωνιών και του ρυθμιστικού κέντρου ελέγχου στις Βρυξέλλες. Ενώ η πολιτική ηγεσία δίνει το σύνθημα «commencing countdown, engines on» για την κούρσα της ψηφιακής κυριαρχίας και της τεχνητής νοημοσύνης, η βιομηχανία προειδοποιεί εδώ και καιρό πως «your circuit’s dead, there’s something wrong». Όπως υποστηρίζει η δεύτερη, ο ρυθμιστικός κατακερματισμός σε 27 εθνικές αγορές βραχυκυκλώνει την απαραίτητη κλίμακα για τον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Το αίτημα των παρόχων για μία πραγματικά ενιαία αγορά φέρνει στο επίκεντρο ένα σύστημα που βρίσκεται αντιμέτωπο με τη γραφειοκρατία. Αν το «Ground Control» δεν αντιληφθεί έγκαιρα ότι η συνδεσιμότητα είναι το οξυγόνο της παραγωγικότητας, η αποστολή για την ευρωπαϊκή αυτονομία θα αποτύχει πριν καν την απογείωση.
Η επιμονή στη διατήρηση στεγανών εθνικών αγορών δημιουργεί, σύμφωνα και με τους παρόχους, μία συνθήκη στρατηγικής απομόνωσης που συνοψίζεται στη φράση του Bowie, «sitting in a tin can», αφού κάθε εταιρεία του κλάδου αναγκάζεται να περιορίζεται σε ένα σύνολο τοπικών κανονισμών που ακυρώνει την οικονομική κλίμακα. Οι ρυθμιστές συχνά μοιάζουν να παρακολουθούν τις εξελίξεις «far above the world», αγνοώντας το επενδυτικό κενό που, σύμφωνα με τις πρόσφατες εκθέσεις Draghi και Letta, ξεπερνά τα 100 δισεκατομμύρια ευρώ για τις οπτικές ίνες και τα 30 δισεκατομμύρια ευρώ για το 5G. Η Ευρώπη αναρωτιέται αν το «check ignition and may God’s love be with you» είναι αρκετό, όταν οι ΗΠΑ επενδύουν διπλάσια κεφάλαια ανά κάτοικο στις υποδομές τους. Το τρέχον μοντέλο εξασφάλισε εξαιρετικά χαμηλές τιμές για τους καταναλωτές, όμως αυτή η στρατηγική οδήγησε σε υποβάθμιση των επενδυτικών δυνατοτήτων, καθιστώντας την ψηφιακή ανθεκτικότητα ένα ζητούμενο που απαιτεί άμεση και γενναία χρηματοδότηση.
«And the papers want to know whose shirts you wear». Ο δημόσιος διάλογος αναλώνεται συχνά σε επικοινωνιακά παιχνίδια για το fair share, αγνοώντας την ουσία των επενδύσεων στα δίκτυα επόμενης γενιάς που θα στηρίξουν την Τεχνητή Νοημοσύνη. Οι πάροχοι έχουν διανύσει τεράστιες επενδυτικές αποστάσεις, νιώθοντας πως οι Big Tech καταλαμβάνουν τη χωρητικότητα χωρίς να συνεισφέρουν αναλογικά στη συντήρηση των υποδομών. Από την άλλη, οι επικριτές υπενθυμίζουν τις επενδύσεις των πλατφορμών σε CDNs και υποθαλάσσια καλώδια, προειδοποιώντας πως ένας υποχρεωτικός φόρος θα έπληττε την ουδετερότητα του διαδικτύου και την ελευθερία της καινοτομίας. Το ερώτημα παραμένει: «can you hear me, Major Tom?» Η ηγεσία καλείται να βρει τη χρυσή τομή που θα διασφαλίσει τη βιωσιμότητα των δικτύων χωρίς να πνίξει την ανάπτυξη των ψηφιακών υπηρεσιών.
Η πολιτική συγχωνεύσεων αποτελεί το κρισιμότερο σημείο τριβής. «Planet Earth is blue αnd there’s nothing I can do» όπως λέει και το κομμάτι του David Bowie, εκτός αν αλλάξει το δόγμα της πολιτικής ανταγωνισμού. Η στασιμότητα είναι το αποτέλεσμα ενός δομικού φόβου για την αλλαγή, που εμποδίζει τη δημιουργία ευρωπαϊκών πρωταθλητών με το απαραίτητο μέγεθος. Ωστόσο, η βιομηχανία στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση, υποστηρίζοντας πως «my spaceship knows which way to go» και υπογραμμίζοντας ότι η ενοποίηση είναι η μόνη διέξοδος για την ψηφιακή αυτονομία. Η Ευρώπη πρέπει να αποφασίσει αν θα παραμείνει ένας χώρος ρυθμιστικής υπεροχής χωρίς τις απαραίτητες υποδομές ή αν θα χτίσει τις ψηφιακές λεωφόρους που απαιτεί η εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, προσφέροντας στους πολίτες της την ασφάλεια και την ευημερία που τους αξίζει, μακριά από τις αυταπάτες μίας αγοράς που νομίζει ότι μπορεί να ευημερήσει κατακερματισμένη.
Η τελική επιλογή για την Ευρώπη είναι βαθιά πολιτική και θα καθορίσει αν θα παραμείνουμε παγκόσμιος παίκτης ή ένα ρυθμιστικό… μουσείο. «Ground Control to Major Tom»: η ώρα της αλήθειας έφτασε και η Ευρώπη πρέπει να αποφασίσει αν θα χτίσει τις ψηφιακές λεωφόρους του μέλλοντος ή αν θα παραμείνει ένας χώρος ρυθμιστικής υπεροχής χωρίς ουσιαστικές υποδομές.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό InfoCom
