Γράφει ο Βαγγέλης Παπακωνσταντίνου
Εν μέσω της δυσμενούς οικονομικής συγκυρίας αναρωτιέται κανείς τι αναπτυξιακά μέτρα λαμβάνει η χώρα. Οι περικοπές μισθών, οι αυξήσεις φόρων, η επινόηση έκτακτων εισφορών, η μείωση των δαπανών του Δημοσίου, όλα αποσκοπούν στην εξοικονόμηση πόρων. Από που όμως θα έρθουν τα νέα έσοδα, ιδιαίτερα αφού όλα τα παραπάνω κάθε άλλο παρά ενισχύουν την επενδυτική ή καταναλωτική διάθεση των Ελλήνων; Με άλλα λόγια, ποια είναι τα αναπτυξιακά, παραγωγικά μέτρα που, ταυτόχρονα με την μείωση των εξόδων, λαμβάνονται σήμερα ώστε να μας βγάλουν από την κρίση;
Η δημιουργία της Ψηφιακής Ελλάδας δεν μπορεί παρά ν’ αποτελεί βασικό στόχο τέτοιων μέτρων. Η πλήρης εκμετάλλευση του ψηφιακού, διαδικτυακού περιβάλλοντος από τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα οφείλει να βρεθεί στην κορυφή της πολιτικής και κοινωνικής ατζέντας. Μετρήσεις υπάρχουν ένα σωρό, κάθε φορά που η ευρυζωνικότητα ενισχύεται η θετική διαφορά στην παραγωγικότητα είναι άμεση. Νέες πηγές εισοδήματος δημιουργούνται, νέα επαγγέλματα, νέες αγορές. Παράλληλα, η δημιουργία και η εκμετάλλευση Περιεχομένου και ηλεκτρονικών υπηρεσιών είναι μονόδρομος για μια χώρα με υψηλό κόστος παραγωγής όπως η δική μας.
Ο ελληνικός δημόσιος τομέας είναι ο μεγαλύτερος εργοδότης και καταναλωτής και, δυνάμει, δημιουργός Περιεχομένου στην Ψηφιακή Ελλάδα σήμερα, γι αυτό η υπόθεσή της εξαρτάται άμεσα από αυτόν. Η επένδυση για την περαιτέρω ανάπτυξη της ευρυζωνικότητας είναι μόνο μια λύση, εντέλει η φανερή και εύκολη. Η δύσκολη είναι να γίνει η ψηφιακή, και μάλιστα η διαδικτυακή παράμετρος τρόπος σκέψης. Πάρα πολλά αρχεία, πάρα πολλά πιστοποιητικά, πάρα πολλές διαδικασίες, πάρα πολλές πληροφορίες δημιουργούνται, διακινούνται και τηρούνται ακόμα σε χαρτί – δηλαδή τελικά χάνονται για το κράτος και τον πολίτη αμέσως με τη χρήση τους. Οι προσπάθειες για ηλεκτρονική διακυβέρνηση παραμένουν αποσπασματικές και συχνά καταδικασμένες από τον σχεδιασμό τους ακόμα ν’ αποτύχουν – αναπόφευκτα ίσως, αφού δεν κάνουν τίποτ’ άλλο από το ν’ αντικατοπτρίζουν ηλεκτρονικά ένα χαοτικό σύστημα (χάρτινης) διοίκησης. Ορισμένα Πανεπιστημιακά Τμήματα είναι οι μόνοι οργανισμοί που παράγουν αξιόλογο όγκο τεχνολογικής έρευνας στην Ελλάδα σήμερα είναι όμως κι αυτά εγκλωβισμένα σ’ ένα σύστημα off-line κρατικής διαχείρισης που τελικά τα αδικεί.
Η Ψηφιακή Ελλάδα επομένως είναι θέμα νοοτροπίας περισσότερο παρά χρημάτων. Όταν κάποια κυβέρνηση αποφασίσει να μετατρέψει την παραδοσιακή off-line διοίκηση σε on-line, όταν δημιουργήσει μερικές ακόμα αξιόλογες ηλεκτρονικές υπηρεσίες, όταν αξιοποιήσει (και εμπορικά) τον όγκο πληροφορίας που κατέχει και που χάνεται και όταν επενδύσει στην τεχνολογική εκπαίδευση και εξοπλισμό των πολιτών της τότε θα έχει κερδίσει το στοίχημα. Οι νέες τεχνολογίες και η καθολική και συστηματική χρήση τους είναι η μόνη παραγωγική διέξοδος σε μια χώρα όπου, όπως τουλάχιστον μας λένε τρίτοι, η εργασία και η γη είναι ήδη υπερτιμημένες. Η εύρεση τέτοιων πηγών είναι το στοίχημα του μέλλοντος. Άλλωστε όσοι κάνουν δίαιτα το γνωρίζουν, χρειάζονται νέες πηγές ενέργειας για να αναπληρωθεί η ποσότητα του φαγητού που μειώνεται – ειδάλλως ο οργανισμός μένει από καύσιμα και τελικά πεθαίνει.
