Του Δημήτρη Β.Τριανταφυλλίδη
Η απουσία αξιοκρατίας στην Ελλάδα είναι κοινό μυστικό και φανερή κοινωνική συμπεριφορά για τα 11, περίπου, εκατομμύρια των κατοίκων αυτής της χώρας που βρίσκεται στην άκρη της Χερσονήσου του Αίμου.
Η αναξιοκρατία όμως, ως κανόνας της ατομικής και συλλογικής συμπεριφοράς, ως εργαλείο χειραγώγησης και ελέγχου συνειδήσεων, θα είναι αποτελεσματική αν στηρίζεται στην απουσία της αρχής της αξιολόγησης των πάντων.
Οι δυο τους αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους του πελατειακού κράτους που ζει και βασιλεύει εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες στη χώρα μας και που σε λίγα χρόνια θα κλείσει αισίως τους δύο αιώνες.
Το νεοελληνικό κρατικό μόρφωμα που διαμορφώθηκε ελέω Μεγάλων Δυνάμεων, ευθύς εξ αρχής στηρίχτηκε στις καλύτερες παραδόσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τα βιλαέτια και τους προύχοντες. Δύο απόπειρες εκσυγχρονισμού που έγιναν στα πρώτα του βήματα, με τον Καποδίστρια και τους Βαυαρούς, κατέληξαν σε δολοφονία του πρώτου και εκδίωξη των δεύτερων.
Έκτοτε, πολύ νερό κύλησε στις όχθες του Ρουβίκωνα της ιστορίας, μα ο τόπος παρέμεινε κολλημένος στην ανατολική όχθη, λοξοκοιτώντας προς τη δυτική, μα μόνο και μόνο για να ξεγελάσει τους κουτόφραγκους της Εσπερίας και να προσποριστεί πρόσκαιρα οφέλη ως γνήσιος ανατολίτης πραματευτής.
Η λυσσαλέα αντίδραση που συναντούσε πάντα η αρχή της αξιολόγησης σ’ αυτό τον τόπο δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συλλογική συνενοχή σε ένα σαθρό σύστημα που βασίζεται στις μικρές και μεγάλες συναλλαγές μεταξύ της εξουσίας πάσης φύσεως και επιπέδου και ατόμων ή ομάδων. Ο δημόσιος τομέας, πεδίον κατ’ εξοχήν άσκησης της αναξιοκρατίας, θέριεψε και γιγαντώθηκε χάρη στις άοκνες προσπάθειες του «μπάρμπα από την Κορώνη», επιβάλλοντας την δική του κουλτούρα και στην υπόλοιπη κοινωνία.
Πολλά δεινά αυτής της χώρας προέρχονται από την αναξιοκρατία και την απουσία αξιολόγησης. Γι’ αυτά τα δεινά, το κόστος των οποίων καλούμαστε να πληρώσουμε όλοι μας, δεν φταίει ούτε το ΔΝΤ, ούτε το Μνημόνιο, ούτε η κακή μας τύχη. Υπ’ αυτή την έννοια, η κρίση είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να αναστοχαστούμε το θέμα της αξιολόγησης στην ελληνική κοινωνία, αγνοώντας τις λυσσαλέες επιθέσεις ενός παρωχημένου και απομονωμένου από την κοινωνία συνδικαλιστικού κινήματος, το οποίο ενδιαφέρεται μόνο για τη διατήρηση των θέσεων της νομενκλατούρας του.
