Μια εκρηκτική αύξηση στην κατανάλωση ενέργειας, που ενδέχεται να είναι έως και δεκαπλάσια μέσα στην επόμενη πενταετία, προβλέπεται για τα κέντρα δεδομένων που υποστηρίζουν εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης. Η εκτίμηση αυτή, που προέρχεται από μια νέα, αναλυτική έκθεση της διεθνούς εταιρείας DNV, σκιαγραφεί μια νέα πραγματικότητα για τον ενεργειακό τομέα, την ώρα που η παγκόσμια κοινότητα αγωνίζεται να επιτύχει μια αργή και δύσκολη ενεργειακή μετάβαση, η οποία ήδη εκτιμάται ότι θα αποτύχει να περιορίσει την υπερθέρμανση του πλανήτη στον 1,5 βαθμό Κελσίου.
Η ανάλυση της DNV τοποθετεί γεωγραφικά την αύξηση της ζήτησης κυρίως στη Βόρεια Αμερική. Συγκεκριμένα, εκτιμάται ότι μέχρι το 2040 τα κέντρα δεδομένων στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά θα ευθύνονται για το 16% της συνολικής κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας, με το 12% αυτού του ποσοστού να συνδέεται άμεσα με την τεχνητή νοημοσύνη. Ωστόσο, η έκθεση θέτει τα μεγέθη σε μια ευρύτερη προοπτική, διευκρινίζοντας ότι σε παγκόσμιο επίπεδο το μερίδιο της τεχνητής νοημοσύνης είναι απίθανο να υπερβεί το 3% της συνολικής ζήτησης ηλεκτρισμού έως το 2040, παραμένοντας χαμηλότερο από την κατανάλωση άλλων τομέων όπως η φόρτιση ηλεκτρικών οχημάτων και η ψύξη κτιρίων.
Στο ευρύτερο πλαίσιο της ενεργειακής μετάβασης, η έκθεση διατηρεί την πρόβλεψη για ένα παγκόσμιο ενεργειακό μείγμα που θα διαμορφωθεί σε ποσοστά 50% από ορυκτές και 50% από μη ορυκτές πηγές έως το 2050, χαρακτηρίζοντας τη διαδικασία ως μη αναστρέψιμη αλλά ταυτόχρονα υπερβολικά αργή. Ως το κυριότερο εμπόδιο στην ταχύτερη ενσωμάτωση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας αναδεικνύεται η ανεπαρκής ανάπτυξη και η συμφόρηση των δικτύων ηλεκτρικής ενέργειας. Παράλληλα, προβλέπεται αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για την πυρηνική ενέργεια, με την εγκατεστημένη ισχύ της να αναμένεται να αυξηθεί κατά 150% έως το 2060, ενώ τεχνολογίες όπως το υδρογόνο διαδραματίζουν πιο περιορισμένο ρόλο, με το μερίδιό του στο ενεργειακό μείγμα του 2050 να αναθεωρείται πλέον στο 3,5%.
Σε πολιτικό επίπεδο, η ανάλυση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μια ενδεχόμενη αλλαγή πορείας στις Ηνωμένες Πολιτείες, με αναστροφή των πολιτικών για την καθαρή ενέργεια, θα είχε οριακό αντίκτυπο στην παγκόσμια πορεία της μετάβασης, αλλά θα προκαλούσε σημαντική επιβράδυνση σε εθνικό επίπεδο, καθυστερώντας την επίτευξη των στόχων μείωσης εκπομπών κατά περίπου πέντε χρόνια. Στον αντίποδα, ο ρόλος της Κίνας παραμένει καθοριστικός, καθώς η χώρα ηγείται των εγκαταστάσεων, αναλαμβάνοντας φέτος το 56% της νέας παγκόσμιας ηλιακής ισχύος και το 60% της αιολικής, ενώ οι εξαγωγές κινεζικής τεχνολογίας αποτελούν βασικό μοχλό της μετάβασης για τον υπόλοιπο κόσμο.
Τα συμπεράσματα της έκθεσης σχετικά με τους κλιματικούς στόχους είναι κατηγορηματικά. Ο στόχος για μηδενικές καθαρές εκπομπές έως το 2050 θεωρείται πρακτικά ανέφικτος, με την πρόβλεψη να τοποθετεί την επίτευξή του μετά το 2090. Ο διαθέσιμος προϋπολογισμός άνθρακα για τον περιορισμό της υπερθέρμανσης στον 1,5 βαθμό Κελσίου εκτιμάται ότι θα έχει εξαντληθεί έως το 2029. Η τρέχουσα τροχιά, σύμφωνα με το μοντέλο της DNV, οδηγεί σε αύξηση της μέσης παγκόσμιας θερμοκρασίας κατά 2,2 βαθμούς Κελσίου έως το τέλος του αιώνα, καθώς η μείωση των παγκόσμιων εκπομπών CO2 προβλέπεται να φτάσει μόλις το 43% έως το 2050, ποσοστό που υπολείπεται σημαντικά του στόχου για υποδιπλασιασμό.
Τέλος, η ανάλυση περιλαμβάνει και μια σημαντική οικονομική διάσταση, καθώς προβλέπει ότι οι παγκόσμιες ενεργειακές δαπάνες ως ποσοστό του παγκόσμιου ΑΕΠ θα μειωθούν τις επόμενες δεκαετίες, λόγω της υψηλότερης αποδοτικότητας των ηλεκτροδοτούμενων τεχνολογιών και του χαμηλού λειτουργικού κόστους των ΑΠΕ. Η έκθεση υπογραμμίζει επίσης τις διαφορετικές ταχύτητες της μετάβασης ανά τον κόσμο, με τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, όπως η Ινδία, να αναμένεται να φτάσουν την κορύφωση των εκπομπών τους αργότερα από τις ανεπτυγμένες, και την Υποσαχάρια Αφρική να αποτελεί τη μόνη περιοχή όπου οι εκπομπές προβλέπεται να συνεχίσουν να αυξάνονται έως το 2060.
