Ο αγαπητός φίλος, συνάδελφος και συνεργάτης Ζαχαρίας Πιπερίδης δεν είναι πια μαζί μας. Είναι πλέον «Παραδείσου πολίτης», καθώς ξεκίνησε τόσο ξαφνικά, το μακρύ ταξίδι.
Στιγμές σαν αυτή -που πρέπει να γράψεις για μία τόσο μεγάλη απώλεια- είναι πολύ ιδιαίτερες. Δεν προκύπτουν συχνά και όταν συμβαίνουν η συναισθηματική φόρτιση είναι πολύ μεγάλη και ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος της υπερβολής. Ωστόσο, ό,τι και να γράψει κανείς για μία τόσο χαρισματική προσωπικότητα όπως ο Ζαχαρίας, δεν ακούγεται υπερβολικό. Αντίθετα ακούγεται λίγο, γιατί όσο κι αν ασχολούμαι εξήντα χρόνια με τις λέξεις, φοβάμαι μήπως δεν βρω τις κατάλληλες, μήπως τον αδικήσω.
Τι να πρωτοπεί κανείς για τον Ζακ; Απ΄ όπου πέρασε μιλούσαν όλοι με τα καλύτερα λόγια. Είχε κερδίσει την αγάπη των φίλων και το σεβασμό των συν-ανταγωνιστών του μέσα στην αγορά.
Το «ουδείς αναντικατάστατος», δύσκολα ισχύει στην περίπτωση του και δεν αναφέρομαι μόνο στο λαμπρό μυαλό, την επαγγελματική πληρότητα, το όραμα και την εμπειρία του, όσο στο κενό που αφήνει σε όλους όσους τον αγαπούσαν και τον εκτιμούσαν η απροσδόκητη απώλειά του. Όσο μεγαλύτερη η αγάπη και η εκτίμηση τόσο μεγαλύτερη και η οδύνη.
Για κάποιους από μας ο Ζαχαρίας δεν έφυγε. Θα μιλάμε γι’ αυτόν σε ενεστώτα και όχι σε ιστορικό χρόνο. Δεν μπορούμε να δεχτούμε την απώλεια!
Ο Ζακ ζει και είναι ανάμεσά μας μέσα από το ήθος, τη δουλειά, το χαμόγελο, το όραμα, τις ατάκες, την ανθρωπιά, την αξιοπρέπεια του και αν θέλαμε να τα συνοψίσουμε όλα σε μία λέξη με τη λεβεντιά του. Ακόμη και όταν ό πανδαμάτωρ χρόνος μειώσει τη συναισθητική φόρτιση, πάντα θα μιλάμε για αυτόν με αγάπη, σα να είναι ανάμεσά μας.
Θα μπορούσα να γράψω για τη «μεγάλη του καρδιά που χωρούσε όλο τον κόσμο», κάτι που στην προκειμένη περίπτωση δεν θα ήταν ίσως καθόλου υπερβολικό. Ωστόσο, από σεβασμό στον Ζακ, σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να αποφύγω οτιδήποτε θα μπορούσε να αγγίζει τα όρια της κοινοτυπίας, γιατί άλλωστε ο Ζαχαρίας δεν ήταν καθόλου κοινότυπος.
Ακόμα και με σφικτή γραβάτα και κουμπωμένο σακάκι, τα μάτια και το πρόσωπό του είχαν πάντα ένα χαμόγελο έτοιμο να «σκάσει», γεγονός που άφηνε σε όλους την αίσθηση ότι ό άνθρωπός απέναντί τους ήξερε όχι μόνο να μιλάει, αλλά και να ακούει.
Δυστυχώς αγαπητοί φίλοι, όλοι εμείς που τον γνωρίζαμε από τα 26 του χρόνια και βλέπαμε την πορεία του σε διάφορες θέσεις ευθύνης και στα τρία δίκτυα, αλλά και τη Γερμανία όπου εργάστηκε στη Viag – Ο2 να ολοκληρώνει με επιτυχία ατελείωτα projects, μέχρι να φτάσει να υλοποιεί στρατηγικές ολοκληρωμένου μετασχηματισμού, ως Εκτελεστικός Γενικός Διευθυντής του Ομίλου ΟΤΕ, ξέρουμε πολύ καλά ότι τελικά θα μας λείψει ο άνθρωπος Ζαχαρίας.
Ικανοί μηχανικοί και ικανοί managers σίγουρα υπάρχουν. Προσωπικότητες όμως, με το χαρακτήρα, το ήθος και το ύφος του Ζακ σπανίζουν…
Έφυγε νωρίς, αλλά σίγουρα δεν θα τον ξεχάσουμε!
