Οι επενδύσεις των παρόχων κινητής τηλεφωνίας σε υποδομές συνέβαλαν στη μείωση του κενού κάλυψης των ευρυζωνικών δικτύων κινητής τηλεφωνίας από 1,4 δισεκατομμύρια άτομα το 2015 σε 400 εκατομμύρια άτομα το 2022, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του GSMA για την πρόοδο του κλάδου σε σχέση με την επίτευξη των 17 Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης (ΣΒΑ) του ΟΗΕ.
Ωστόσο, σύμφωνα με την ίδια έκθεση, περίπου 3,2 δισεκατομμύρια άνθρωποι που βρίσκονται σε περιοχές οι οποίες καλύπτονται από τέτοια δίκτυα, εξακολουθούν να αδυνατούν να αποκομίσουν τα οφέλη της συνδεσιμότητας. Και αυτό γίνεται λόγω μιας σειράς παραγόντων, όπως η έλλειψη δεξιοτήτων, γνώσης, προσιτότητας και σχετικού περιεχομένου.
Η έβδομη ετήσια έκθεση «Mobile Industry Impact Report: Sustainable Development Goals» δείχνει ότι, έξι χρόνια αφότου έγινε ο πρώτος κλάδος που δεσμεύτηκε για τους ΣΒΑ, ο τομέας των κινητών τηλεπικοινωνιών συνεχίζει να αυξάνει τη συμβολή του στην επίτευξη των 17 στόχων. Ακόμα κι έτσι όμως, ο GSMA προειδοποιεί ότι το κενό στην χρήση αναδύεται γρήγορα ως ένα από τα μεγαλύτερα «φρένα» για την οικονομική και κοινωνική πρόοδο παγκοσμίως.
Ένας συνδυασμός παγκόσμιων συγκρούσεων, αυξανόμενης επισιτιστικής και ενεργειακής φτώχειας, οικονομικής αβεβαιότητας, αλλά και των συνεχιζόμενων επιπτώσεων του Covid-19, δημιουργούν σημαντικούς αντίθετους «ανέμους», απειλώντας επί του παρόντος την πρόοδο της επίτευξης των στόχων, με την έκθεση να υπογραμμίσει τον κρίσιμο ρόλο της συνδεσιμότητας και των συνδεδεμένων τεχνολογιών ως ενεργοποιητές.
«Σε έναν κόσμο όπου οι συγκρούσεις, η επισιτιστική ανασφάλεια και η οικονομική αβεβαιότητα βρίσκονται στην κορυφή της παγκόσμιας ατζέντας, τα κινητά δεν είχαν ποτέ πιο σημαντικό ρόλο», τόνισε χαρακτηριστικά ο Διευθύνων Σύμβουλος της Telefonica και νυν πρόεδρος του GSMA, Jose-Maria Alvarez Pallete.
Το 2021, οι μεγαλύτερες βελτιώσεις καταγράφηκαν στη συνεισφορά του κλάδου στους στόχους «1: No Poverty», «2: Zero Hunger» και «4: Quality Education», που αποδίδονται στο αυξανόμενο ποσοστό των ανθρώπων που χρησιμοποιούν κινητά για δραστηριότητες σε σχέση με τη βελτίωση της ζωής, όπως η πρόσβαση σε κρατικές υπηρεσίες, η υποβολή αιτήσεων, η αναζήτηση εργασίας και η απόκτηση πληροφοριών για τους ίδιους ή τα παιδιά τους.
