Γράφει ο Β.Παπακωνσταντίνου
Δικηγόρος, ΜP Legal
Αυτόν τον καιρό μεγάλο ενδιαφέρον στους (τεχνολογικούς) κύκλους της Ευρώπης έχει συγκεντρώσει το θέμα της χρήσης των cookies στους διάφορους ιστότοπους που τα χρησιμοποιούν (επεξήγηση, τι είναι τα cookies, θεωρώ πως δεν χρειάζεται στους αναγνώστες). Ήδη από την άνοιξη εξέπνευσε η προθεσμία εθνικής εφαρμογής της Κοινοτικής Οδηγίας του 2009 που τροποποίησε παλαιότερή της, για τις τηλεπικοινωνίες, του 2006 και που, μεταξύ άλλων, έθεσε αυστηρότερες προϋποθέσεις για τη χρήση των cookies. Η γενική κατεύθυνση είναι υπέρ της ενημέρωσης του επισκέπτη των ιστοτόπων και προστασίας του από τη συλλογή των προσωπικών του δεδομένων από αυτά. Όμως, πολύς διάλογος έγινε, και συνεχίζει να γίνεται, αν οι αυστηρές προϋποθέσεις της Οδηγίας (για παράδειγμα, σαφούς συγκατάθεσης καθενός από εμάς, να εγκατασταθούν cookies στον υπολογιστή μας) είναι εφικτές και φέρουν πράγματι αποτέλεσμα στις σύγχρονες συνθήκες του Διαδικτύου. Οι απόψεις διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους από Κράτος Μέλος σε Κράτος Μέλος: άλλα εφαρμόζουν αυστηρή πολιτική, άλλα πιο χαλαρή και άλλα σκέφτονται αν θα πρέπει να χαλαρώσουν τις αυστηρές προϋποθέσεις που αρχικά εισήγαγαν.
Ο διάλογος αυτός φαίνεται πως αφήνει μάλλον αδιάφορη την Ελλάδα. Παρότι η χώρα μας εναρμόνισε το εσωτερικό της δίκαιο με την Οδηγία (ν.4070/2012), η συζήτηση, και πιθανότατα και η εφαρμογή των νέων διατάξεων, δεν προχώρησε παραπέρα. Εγώ προσωπικά (και ζητώ συγνώμη προκαταβολικά αν κάτι μου διέφυγε) δεν άκουσα κάτι να διοργανώνεται ή κουβέντα να γίνεται στους ειδικούς κύκλους που δραστηριοποιούνται στο Διαδίκτυο ή σε συγγενείς χώρους. Από τις αρχές που είναι αρμόδιες για την εφαρμογή του νόμου παρατηρώ ότι η μεν κυρίως αρμόδια ΑΔΑΕ δεν αναφέρει τίποτα στον ιστότοπό της, ενώ η, λιγότερο αρμόδια, Αρχή Προστασίας Δεδομένων έχει δημοσιεύσει κάποιες ιστοσελίδες όπου πράγματι παρέχονται πρακτικές οδηγίες σχετικά. (Το θέμα βέβαια της σύγχυσης των αρμοδιοτήτων μεταξύ των δύο αρχών είναι δισεπίλυτο και η παρούσα περίπτωση βοηθά στο να καταδείξει τις, και πρακτικές, δυσκολίες που δημιουργούνται…). Όμως, οι λίγες αυτές ιστοσελίδες της Αρχής Προστασίας Δεδομένων δεν αρκούν για να αποδιώξουν την αίσθηση της προχειρότητας. Ενώ όλη η Ευρώπη ασχολείται με ένα θέμα που επηρεάζει κάθε έναν μεγάλο εμπορικό ιστότοπο και τη λειτουργία του, καθώς και την πλοήγηση στο Διαδίκτυο καθενός από εμάς, στην Ελλάδα κανείς δεν ασχολείται – να υποπτευθεί κανείς ότι τίποτα δεν άλλαξε; Και, αντιλαμβάνεται κανείς ότι σε συνθήκες οξείας οικονομικής κρίσης κάποια τέτοια θέματα ίσως δεν προσελκύουν το ενδιαφέρον του κοινού που άλλες ανάγκες έχει τώρα (πχ. επιβίωσης). Η διαπίστωση όμως αυτή δεν επηρεάζει τις ευθύνες που έτσι ή αλλιώς έχουν οι αρμόδιες για την εφαρμογή του αρχές να ενημερώσουν το κοινό και να ελέγξουν την εφαρμογή του στην πράξη – ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ότι ειδικά αυτή την περίοδο της κρίσης όλο και περισσότερες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες είναι αποκλειστικά διαδικτυακές, και επομένως επηρεάζονται άμεσα από μια, υποχρεωτική από το νόμο, αλλαγή της πολιτικής τους για τα cookies.
