Με τη σημαντική αύξηση των δασικών πυρκαγιών στην Ευρώπη φέτος, εν μέσω ξηρασιών ρεκόρ και ακραίας ζέστης, η διαθεσιμότητα νερού για την ψύξη των κέντρων δεδομένων αναδεικνύεται σε κρίσιμη πρόκληση για την περιοχή. Ενώ οι συζητήσεις του κλάδου έχουν επικεντρωθεί σε μεγάλο βαθμό στις ενεργειακές απαιτήσεις που έχουν εκτοξευτεί, η λειψυδρία συνιστά πλέον έναν εξίσου επείγοντα κίνδυνο για τη βιωσιμότητα και την ανθεκτικότητα των ταχέως επεκτεινόμενων ψηφιακών υποδομών, αναφέρει η GlobalData, εταιρεία δεδομένων και αναλύσεων.
Ο Robert Pritchard, Κύριος Αναλυτής, Enterprise Technology & Services στην GlobalData, σχολιάζει: «η κλιματική αλλαγή έχει δημιουργήσει καιρικά φαινόμενα, από δασικές πυρκαγιές έως αιφνίδιες πλημμύρες, τα οποία γίνονται όλο και πιο ακραία παγκοσμίως. Το υπερθερμασμένο έδαφος έχει ως αποτέλεσμα λιγότερο νερό της βροχής να απορροφάται στους υδροφόρους ορίζοντες και αντ’ αυτού να απορρέει πάνω στο ξηρό έδαφος, καταστρέφοντας συχνά ζωές και μέσα βιοπορισμού. Η κλιματική αλλαγή σημαίνει επίσης ότι η απαίτηση για νερό για την ψύξη της διαρκώς διευρυνόμενης βάσης των κέντρων δεδομένων είναι πιθανό να καταστεί ένα ζήτημα που χρειάζεται αντιμετώπιση».
Οι απαιτήσεις σε υποδομές που προκαλούνται από την ανάπτυξη των κέντρων δεδομένων είχαν την τάση να επικεντρώνονται στις διογκούμενες ενεργειακές απαιτήσεις, με τις εταιρείες να εξετάζουν τη χρήση νέας πυρηνικής τεχνολογίας, μεταξύ άλλων λύσεων, για την κάλυψη των αναγκών τους. Ορισμένες χώρες και πόλεις ανά τον κόσμο, για παράδειγμα η Σιγκαπούρη και το Δουβλίνο στην Ιρλανδία, έχουν αναστείλει ή εμποδίσει την κατασκευή νέων κέντρων δεδομένων για να προστατεύσουν την παροχή ενέργειας στους πολίτες τους μέσω των συχνά επιβαρυμένων υποδομών.
Ο Pritchard προσθέτει: «οι πάροχοι κέντρων δεδομένων χρησιμοποιούν τεχνολογικές καινοτομίες για να προσπαθήσουν να αντιμετωπίσουν τις ενεργειακές απαιτήσεις της ανάπτυξής τους, ιδίως δεδομένης της έκρηξης της τεχνητής νοημοσύνης (AI)».
Παρά τις προσπάθειες για την εξεύρεση εναλλακτικών λύσεων αντί της ψύξης με νερό και τις απόπειρες για τη μείωση της συνολικής χρήσης, παραμένει γεγονός ότι το νερό διαδραματίζει τεράστιο ρόλο. Ο ΟΟΣΑ εκτιμά ότι έως το 2027 τα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης θα απαιτούν 4,2-6,6 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού ετησίως, ποσότητα μεγαλύτερη από τη συνολική ετήσια χρήση για μια χώρα όπως η Δανία, ή σχεδόν τη μισή από αυτή του Ηνωμένου Βασιλείου.
Ο Pritchard εξηγεί: «όπως με τα περισσότερα πράγματα στην τεχνολογία, θα βρεθούν λύσεις για τις αναδυόμενες προκλήσεις. Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι οποιεσδήποτε λύσεις πρέπει να εντάσσονται στο πλαίσιο της κλιματικής αλλαγής και του άμεσου αντικτύπου που αυτή έχει στις ζωές των πολιτών. Είναι πολιτικό ζήτημα και κοινωνικό ζήτημα, όχι απλώς τεχνολογικό ζήτημα».
Υπάρχουν και άλλα σημεία που πρέπει να σημειωθούν κατά τη σύγκριση του ζητήματος της ενεργειακής υποδομής και χρήσης. Ο Pritchard καταλήγει: «δεν υπάρχει υδάτινο ισοδύναμο των πιστώσεων άνθρακα πίσω από το οποίο μπορεί κανείς να κρυφτεί – τακτικές συσκότισης που έχουν συχνά σώσει από την αμηχανία όσους προβαίνουν σε ψευδο-οικολογική ταυτότητα. Το σημαντικότερο είναι ότι, ενώ για την ενέργεια μπορεί να υπάρχουν επιτόπιες εφεδρικές γεννήτριες για τις βλάβες του δικτύου, δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο για το νερό. Επιπλέον, υπάρχει η πιθανή απειλή τρομοκρατικών επιθέσεων σε υδάτινες υποδομές ζωτικής σημασίας, η οποία φαντάζει ως ένα κατά πολύ σημαντικότερο ζήτημα».
