Εγκληματικές συμμορίες στη νοτιοανατολική Ασία χρησιμοποιούν βασανιστήρια και κακοποίηση για να εξαναγκάσουν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σε μια σειρά από διαδικτυακές απάτες που αποφέρουν δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, όπως ανακοίνωσε το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (OHCHR).
Το OHCHR αναφέρει ότι τουλάχιστον 120.000 άνθρωποι στη Μιανμάρ και άλλοι 100.000 στην Καμπότζη ενδέχεται να κρατούνται σε καταστάσεις όπου αναγκάζονται να εκτελούν επικερδείς διαδικτυακές απάτες – από παράνομο τζόγο έως απάτες με κρυπτονομίσματα. Άλλα κράτη, όπως το Λάος, οι Φιλιππίνες και η Ταϊλάνδη, έχουν επίσης προσδιοριστεί ως κύριες χώρες «προορισμού ή διέλευσης».
«Οι άνθρωποι που εξαναγκάζονται να εργαστούν σε αυτές τις επιχειρήσεις εξαπάτησης υφίστανται απάνθρωπη μεταχείριση ενώ αναγκάζονται να διαπράξουν εγκλήματα», δήλωσε ο επικεφαλής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, Volker Türk. «Είναι θύματα. Δεν είναι εγκληματίες», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Η νεότερα έκθεση του OHCHR ρίχνει νέο φως στις κυβερνοαπάτες που έχουν γίνει μείζον ζήτημα στην Ασία, με πολλούς ανθρώπους να παγιδεύονται και να αναγκάζονται να πάρουν μέρος σε απάτες που βάζουν στο στόχαστρο χρήστες του διαδικτύου.
Η έκθεση σημειώνει ότι οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν μια σειρά από σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πολλοί έχουν υποστεί καταχρήσεις όπως βασανιστήρια, αυθαίρετη κράτηση, σεξουαλική βία και καταναγκαστική εργασία.
Κατά μέσο όρο, τα θύματα τέτοιων δραστηριοτήτων μπορούν να εξαπατηθούν για 160.000 δολάρια το καθένα, συχνά μέσω εξελιγμένων σεναρίων που αποστέλλονται μέσω μη ελεγχόμενων εφαρμογών κοινωνικής δικτύωσης.
Σύμφωνα με το OHCHR, τα θύματα προέρχονται από χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας καθώς και από την ηπειρωτική Κίνα, το Χονγκ Κονγκ και την Ταϊβάν, τη Νότια Ασία, ακόμη και από από την Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Ο Türk κάλεσε τα κράτη να εξασφαλίσουν δικαιοσύνη «για τους ανθρώπους που έχουν κακοποιηθεί τόσο φρικτά».
Σύμφωνα με το OHCHR, η πανδημία του COVID-19 και τα σχετικά μέτρα αντιμετώπισης είχαν δραστικό αντίκτυπο στις παράνομες δραστηριότητες σε ολόκληρη την περιοχή – με αύξηση της εξ αποστάσεως εργασίας και μετακίνηση των επιχειρήσεων σε λιγότερο ρυθμισμένους χώρους.
Αν και υπάρχουν πολλά περιφερειακά νομικά πλαίσια για τη δίωξη τέτοιων εγκλημάτων, το OHCHR τόνισε ότι υπάρχει έλλειψη εφαρμογής από τα κράτη, ενώ, συχνά, το καταναγκαστικό έγκλημα δεν θεωρείται νομική παραβίαση.
Ακόμη και όταν τα θύματα διασώζονται ή δραπετεύουν, αντί να προστατεύονται και να έχουν πρόσβαση στην αποκατάσταση και τη θεραπεία που χρειάζονται, υπόκεινται σε ποινικές διώξεις ή κυρώσεις μετανάστευσης.
