Παρ’ όλες τις περί του αντιθέτου ενδείξεις, εκτιμάται ότι η κυβέρνηση θα ολοκληρώσει τα ταχύρυθμα μαθήματα ορθολογισμού και δεν θα αργήσει η ώρα που θα πρέπει να δώσει εξετάσεις… μαθηματικών με μόνο εργαλείο την έκθεση ιδεών!
Όσο και αν αυτό φαίνεται αντιφατικό, δεν είναι καθόλου περίεργο. Αυτή άλλωστε είναι η τέχνη της πολιτικής. Να χρησιμοποιήσεις όμορφες λέξεις για να προετοιμάσεις την οδύνη των αριθμών…ή την οδύνη της αποχώρησης. Διότι, μπορεί να νοιώθουμε ενδεχομένως «εθνικά υπερήφανοι» από την αποχώρηση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η εξέλιξη (η οποιαδήποτε εξέλιξη), εδώ που έχουμε φτάσει, δεν θα είναι επώδυνη.
Αυτό που αδυνατούμε να κατανοήσουμε, είναι η σθεναρή εμμονή στην θωράκιση μισθών και συντάξεων του Δημοσίου, σε αντίθεση με την απόλυτη αδιαφορία για τις παραγωγικές μονάδες του πληθυσμού.
Ουσιαστικά, δηλαδή, το κράτος χρηματοδοτεί τις μη παραγωγικές ομάδες οι οποίες με τη σειρά τους «χρηματοδοτούν» την αγορά είτε απευθείας, είτε μέσω της παραχώρησης τμήματος των εσόδων τους στις παραγωγικές, αλλά ανενεργές, ομάδες, οι οποίες περιμένουν να επιβιώσουν με τα απομεινάρια, αντί να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της παραγωγικής διαδικασίας.
Και όσο εξαιρούνται μεθοδικά και αφήνονται σε μαρασμό οι κινητήριες δυνάμεις της χώρας, τόσο χάνουμε και συνολικά το τραίνο της οικονομίας που μετασχηματίζεται σε ψηφιακή και εκδύεται το μανδύα του προστατευτισμού, των ρυθμίσεων και των συνόρων.
Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να καταλάβεις ότι πολύ εύκολα το ebay εξελίσσεται στο βασικότερο ανταγωνιστή των καταστημάτων λιανικής ή το Amazon ετοιμάζεται για μετωπική με τα βιβλιοπωλεία. Τελικά, εκτός από τελευταία δημοκρατία σοβιετικού τύπου να δεις που θα μείνουμε και η τελευταία «αναλογική» δημοκρατία στον ανεπτυγμένο κόσμο…
Τα παραπάνω δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου μίας οικονομίας που αλλάζει προσανατολισμό και θεμέλια. Δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας, θέση για ιδέες και εφαρμογές, χωρίς σύνορα και περιορισμούς. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η οικονομία δεν έχει σταθερότητα, ασφάλεια ή κεκτημένα. Έχει ανταγωνισμό, συνεχή μετασχηματισμό και πίεση που δεν μπορούν όλοι να αντέξουν.
Από την άλλη πλευρά ακόμα και αν τα βρούμε, μετά από διάφορα σκωτσέζικα ντους, με την -λέγε με θεσμοί- τρόικα, «θα πρέπει να τα βρούμε και με τον εαυτό μας». Διότι, άνευ μεταρρυθμίσεων, δεν πρόκειται να πάμε πουθενά. Θα τραβάμε κουπί και η βάρκα της ανάπτυξης θα είναι «όνειρο δεμένο στο μουράγιο».
Με τη γραφειοκρατία στα κόκκινα, ένα κράτος που αλλάζει τις προσεγγίσεις του Δευτέρα – Τετάρτη και Παρασκευή και γενικά ένα ασταθές περιβάλλον, που δεν προστατεύει π.χ. τους επενδυτές από τους οποίους πήρε 381 μύρια από τον κάθε «αγανακτισμένο», που λειτουργεί ως «ομάδα πίεσης», ποιος θα έρθει να επενδύσει στη χώρα;
Δυστυχώς, αν αυτή η χώρα δεν τα βρει με τον εαυτό της, αν δεν γίνουμε κράτος, αν δεν αποδεσμεύσουμε πρωτίστως την κοινή λογική και στη συνέχεια τη δημιουργικότητά μας δεν πρόκειται θα σωθούμε ούτε κι αν πέσει κούρεμα «με την ψιλή»!
