Εντάξει; Ψηφίσαμε; Αισθανθήκαμε για λίγες ώρες κυρίαρχος λαός; Πήραμε τη δόση μας από την «ψευδαίσθηση» της συμμετοχής στα κοινά; Μπράβο μας! Τα αποτελέσματα θα περάσουν από διάφορες ερμηνείες και επικοινωνιακά φίλτρα, αλλά το σημαντικό είναι ότι από σήμερα ξεκινά η… «απόψυξη». Όλα τα θέματα που μέχρι την Παρασκευή τα βάζαμε κάτω από το χαλάκι «…μέχρι τις εκλογές», είναι πλέον μπροστά μας. Ελπίζουμε να μην σκοντάψουμε σε κάποια από αυτά…
Πάντως το country risk, φαίνεται να μειώνεται, τόσο λόγω της ανάσας Ντράγκι, όσο και από τον λεπτό «εκβιαστικό» τρόπο του Σόιμπλε, οι οποίοι μας θέλουν διακαώς στην Ευρωπαϊκή οικογένεια μέχρι να… ενηλικιωθούμε!
Τώρα που θα μπούμε στην «εφηβεία», ενδέχεται να έχουμε και εμείς την επαναστατική μας περίοδο, αλλά σύντομα μάλλον θα την (ξε)περάσουμε και θα μπούμε στην παραγωγική διαδικασία. Το μεθύσι της νίκης περνάει σύντομα και το διαδέχεται το hangover, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι πονοκέφαλοι που οφείλονται στη σκληρή πραγματικότητα!
Το μέγεθος μάλιστα της εκλογικής νίκης αυξάνει στην προκειμένη περίπτωση τις υποχρεώσεις, αλλά και τους… πονοκεφάλους , γιατί δεν αλλάξαμε απλά σελίδα αλλά βιβλίο. Καλό θα ήταν να μη βιαστούμε να κρίνουμε το συγκεκριμένο βιβλίο από το εξώφυλλο. Άλλωστε, το βιβλίο της ιστορίας θα γράφεται κάθε μέρα από τη νέα κυβέρνηση και όπως έχει πει και ο μέγας Oscar Wilde «Υπάρχουν δύο τραγωδίες στη ζωή. Η μία είναι να μην αποκτήσεις αυτά που θέλεις και η άλλη είναι να τα αποκτήσεις…»
Ζητείται (;) Πρόεδρος
Σχεδόν ταυτόχρονα με τον κύκλο της προηγούμενης κυβέρνησης, έκλεισε και ο κύκλος του Προέδρου της ΕΕΤΤ, ο οποίος την Παρασκευή επέλεξε να υποβάλει την παραίτησή του. Πολλοί είναι οι λόγοι που θα δικαιολογούσαν την επιλογή του, αλλά ας μας επιτρέψει ο -τέως- Πρόεδρος να επισημάνουμε ότι το timing δεν ήταν το καλύτερο, αφού δίνει λάθος μηνύματα στην αγορά η οποία αναζητεί σταθερές αξίες, μία από τις οποίες ήταν και η παρουσία του .
Το γεγονός ότι η απόφαση του Προέδρου ήταν αποκλειστικά δική του, επιβεβαιώνεται και από την έκπληξη με την οποία αντέδρασαν στο Υπουργικό Γραφείο, μόλις παρελήφθη η σχετική επιστολή.
Η αίσθηση που υπάρχει είναι ότι ο Κ. Λουρόπουλος, ο οποίος θα μπορούσε να παραμείνει στη θέση του μέχρι το 2017, αποχώρησε διότι δεν θα επέτρεπε στον εαυτό του να «γαντζωθεί» σε μια θέση, στην οποία υπήρχε η αίσθηση ότι η νέα κυβέρνηση θα προτιμούσε την άσκηση της πολιτικής της από διαφορετικό πρόσωπο.
Ας μη ξεχνάμε ο τέως Πρόεδρος είχε προ πολλού γίνει στόχος κριτικής εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ για τους χειρισμούς του στην αποκρατικοποίηση του ΟΠΑΠ, καθώς και για το τίμημα που τα κανάλια κλήθηκαν να καταβάλουν στη Digea το οποίο -κατά γενική ομολογία- θεωρείται χαμηλό. Είναι πάντως κρίμα, γιατί στελέχη αυτής της εμβέλειας και αποτελεσματικότητας, σπανίζουν στη χώρα.
Τώρα, το ποιος θα διεκδικήσει τη hot καρέκλα του Προέδρου, είναι μάλλον δύσκολο να προβλέψουμε, κυρίως γιατί δεν γνωρίζουμε τα κριτήρια της επιλογής. Αν είναι πολιτικά, τότε ενδέχεται να απογοητευτούμε, βλέποντας το ρόλο της Επιτροπής να υποβαθμίζεται την ώρα που ο νόμος Βορίδη της έχει δώσει μεγάλες αρμοδιότητες, τη σωστή άσκηση των οποίων έχει απόλυτη ανάγκη η αγορά. Αν είναι αξιοκρατικά και τεχνοκρατικά, θα είμαστε οι πρώτοι που θα χειροκροτήσουμε.
Το μόνο βέβαιο, είναι ότι η ΕΕΤΤ μπορεί να λειτουργεί για τρεις μήνες με τις εισηγήσεις του αντιπροέδρου Τηλεπικοινωνιών (Νίκου Παπαουλάκη) και Ταχυδρομείων (Κωνσταντίνου Δεληκωστόπουλου).
Από την αντιπολιτευτική θεωρία στην κυβερνητική πράξη
Ομολογούμε ότι ανυπομονούμε να δούμε τα πρώτα δείγματα γραφής της νέας κυβέρνησης στον τομέα των ΤΠΕ, δεδομένου ότι από αυτό εξαρτάται η επιβίωση πολλών επιχειρήσεων και η διασφάλιση χιλιάδων θέσεων εργασίας.
Πρώτη προτεραιότητα, είναι σίγουρα η διάσωση των πόρων του ΣΕΣ που αφορά τη χρηματοδότηση των έργων του Σύζευξις ΙΙ, προκειμένου να μην προκύψει «απόζευξις».
Δεύτερη είναι η Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση -το χαμένο στοίχημα της χώρας- που για μια ακόμη κυβερνητική περίοδο, έμεινε στις εξαγγελίες και τα σχέδια.
Πάντως, μπορεί λόγω της προεκλογικής ιδεολογικής πόλωσης τα κόμματα -και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ- να έκρυψαν επιμελώς τους τεχνοκράτες τους, αλλά θέλουμε να πιστεύουμε ότι κάπου θα βρίσκονται, και ίσως να έχουν μαζέψει και κάποια ένσημα προϋπηρεσίας για να ενισχύσουν την εμπιστοσύνη μας.
Τον τόνο πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να δώσει η ίδρυση ενός υπουργείου Καινοτομίας και Τεχνολογίας, το οποίο δεν θα έχει διακοσμητικό ρόλο για το βόλεμα ενός ακόμη «συντρόφου» (κάτι μας λέει ότι αυτή η προσφώνηση θα εξαφανιστεί επιμελώς σύντομα), αλλά με κάποιον που θα ξέρει τα πώς, τα γιατί, ενώ θα έχει συγκροτημένη άποψη για τον τρόπο με τον οποίο οι ΤΠΕ, μπορούν να διαδραματίσουν καταλυτικό ρόλο στην αντιμετώπιση της ανεργίας και την πραγματική οικονομία.
