Την προηγούμενη εβδομάδα ακούσαμε διάφορες «βαθυστόχαστες αριστερόστροφες κορώνες», γεμάτες εθνική αγανάκτηση και οργή. Η «βαλκανική υποχώρηση», «ξεπούλημα», η Ελλάδα χάνει τα «Βαλκανικά ερείσματα» και άλλα πολλά εμπριμέ.
Βρε παιδιά, μην το παίρνετε κατάκαρδα. Ο ΟΤΕ είναι και αυτός μια επιχείρηση, στην οποία το Ελληνικό Δημόσιο δεν έχει ούτε καν το ένα τέταρτο.
Η αλήθεια είναι ότι τα οικονομικά μεγέθη του ΟΤΕ είναι τέτοια, ώστε αν η έδρα του ήταν σε κάποια άλλη χώρα, ή αν αυτό συνέβαινε σε άλλο timing, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα αναχρηματοδότησης.
Δυστυχώς βρίσκεται στην, ταλαίπωρη όπως την κατάντησαν οι γαλαζοπρασινοροζκοκκινόμαυροι πολιτικοί φωστήρες, Ελλάδα του 2012, οπότε έπαθε «λάστιχο» στα καρφιά της κρίσης.
Η λύση είναι το βαλκανιζατέρ και στην προκειμένη περίπτωση η Globul, που καλείται να δώσει τη λύση. Τα κροκοδείλια δάκρυα από εργατοπατέρες της Κουμουνδούρου, με έργα και ημέρες στην πλάτη τους, περισσεύουν.
Μέχρι το τέλος του χρόνου, ο Οργανισμός ευελπιστεί να ολοκληρώσει την πώληση, ώστε να βρεθεί σε υγιέστερη ταμειακή θέση. Και δεν είναι μόνο αυτό. Με 700-800 επιπλέον μύρια στο ταμείο, όσο να ‘ναι, έχεις άλλο αέρα διαπραγμάτευσης με τους πιστωτές σου. Ξοπίσω μάλιστα έρχεται η Hellas Sat γεγονός που σημαίνει ενδεχομένως άλλα 150 μύρια και βάλε στα ταμεία.
Και μιλώντας για διαπραγμάτευση, αναχρηματοδότηση, πιστωτές κλπ, στο μυαλό μας έρχεται ο νέος Υπουργός Οικονομικών.Για να μη γίνει παρανόηση, μιλάμε για τον νέο Ομιλικό υπουργό Οικονομικών. Δεν είναι λίγοι αυτοί που χάρηκαν με την αλλαγή. Λίγο οι ατυχείς δηλώσεις του προηγούμενου «Υπουργού», λίγο το μετέωρο βήμα του Γερμανού, δημιουργούσαν συνειρμούς, αλλά και καθυστερήσεις ανεπίτρεπτες σε καιρό κρίσης.
Από την άλλη ο Μπάμπης, όπως είναι γνωστός στους τηλεπικοινωνιακούς κύκλους, λόγω της μακράς θητείας του στο κόκκινο μαγαζί, είναι αυτό που θα λέγαμε «ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση». Με εμπειρία στις Τηλεπικοινωνίες, τη Βιομηχανία και τις Τράπεζες, δεν θα μας έκανε εντύπωση αν αληθεύουν οι φήμες ότι επρόκειτο για απευθείας επιλογή των Γερμανών.
Όπως και να ‘χει, ο Μιχάλης θα πρέπει να είναι διπλά ευχαριστημένος. Τόσο για όλα τα προαναφερθέντα, όσο και λόγω και της παλαιότερης αγαστής τους συγκατοίκησής στην κόκκινη πλευρά της Κηφισίας. Το μόνο κακό είναι ότι και πάλι στα κόκκινα θα δουλεύουν!
